Aneta

Hakkımda

Warszawa o tej porze roku ma w sobie coś spokojnego, a ja lubię spokój bardziej, niż sugerowałby mój wiek. Dwadzieścia cztery lata, jasna karnacja, sto sześćdziesiąt siedem centymetrów i ukraińskie korzenie, o których opowiadam tylko wtedy, gdy ktoś zapyta.

Mam u siebie ciche, dyskretne mieszkanie, a do hotelu przyjadę równie chętnie, zawsze po wcześniejszym ustaleniu terminu. Rozmawiam po angielsku, a po polsku na tyle dobrze, żeby wieczór płynął bez wysiłku.

Wolę jedno dłuższe spotkanie od kilku pośpiesznych. Nie liczę minut i nie przepadam za tym, kiedy ktoś liczy je za mnie.